Een gastopinie van: Yoeri Schoens.
Van zuilen naar zwalken: profileren of besturen?
Het lijkt tegenwoordig niet meer dan normaal: politici die zich uiten op sociale media, korte fragmenten plaatsen van debatten, of wekelijks verschijnen in talkshows. Het profileren van politici in de media lijkt hoog op de agenda te staan van alle partijen. In feite is dit niets nieuws, maar de intensiteit en frequentie van deze online profilering wordt steeds dominanter in het beeld dat vooral jongeren van de politiek krijgen. Niet de inhoud, maar het profileren ten opzichte van de andere partijen staat centraal.
De media besteden veel aandacht aan de groeiende polarisatie en de verharding van de politiek, maar zelden besteden ze aandacht aan een van de oorzaken van dit probleem. Waarom loont het voor partijen om deze verharde en profilerende politieke toon aan te slaan?
Dat heeft namelijk te maken met het feit dat er een steeds groter wordende groep kiezers niet vast verbonden is aan een partij of een bepaalde politieke stroming. Deze groep kiezers, die soms wel tientallen Kamerzetels kan vertegenwoordigen, is in grotere mate vatbaar voor de verharde en ongenuanceerde toon van politici.
Deze kiezersgroep is ontstaan na het einde van het verzuilingssysteem in Nederland. Met het vervallen en vervagen van de verschillende zuilen, verging ook de binding met de bijbehorende partij. Er ontstond in de loop der jaren een nieuwe groep ‘vrije kiezers’ die de oplossing van hun problemen niet meer zochten bij de traditionele volkspartijen.
Het ging niet meer om een langetermijnvisie voor Nederland, maar om snelle oplossingen voor de problemen van vandaag.
Voor veel partijen geeft deze groep een gouden kans tot electorale groei. Echter lukt het deze partijen zelden om deze groep ‘vrije kiezers’ voor langere tijd te binden aan hun partij. Echt vertrouwen ontstaat er dus niet.
Het korte vertrouwen is gebaseerd op de hoop van het electoraat dat de problemen die zij in hun dagelijks leven ervaren snel en effectief worden opgelost. Als deze partijen vervolgens met de politieke realiteit geconfronteerd worden en hun beloften niet kunnen nakomen, vertrekt veel van het teleurgestelde electoraat. Zij blijven achter met nog minder vertrouwen in de politiek dan bij voorgaande verkiezingen.
Het gevolg van deze cirkel is dat partij na partij door het electoraat wordt versleten, waardoor het land vrijwel onbestuurbaar wordt. Het nemen van verantwoordelijkheid wordt afgestraft, omdat het gezien wordt als zwakte in plaats van sterkte.
Voor ons als kiezers is het tijd dat we accepteren dat vertrouwen een tijdsgebonden product is, iets dat moet groeien op basis van wederzijds respect. Vertrouwen laat zich niet afdrukken in een kort campagnefilmpje. Het groeit langzaam, op basis van verantwoordelijkheid.
De vraag is dus niet welke politicus zich het best kan profileren, maar wie het lef heeft verantwoordelijkheid zwaarder te laten wegen dan populariteit.
Meer van Trias Politica? Check onze social mediakanalen!
